Η φοβερή και τρομερή Marlene Dietrich δεν ήταν μόνο ταλέντο και εξωτερική εμφάνιση. Ήταν μια μαχητική και παθιασμένη γυναίκα που συντάχθηκε όταν χρειάστηκε με τις δυνάμεις του καλού στον πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία, την οποία και μίσησε από την πρώτη κιόλας χιτλερική εκδήλωσή της.
Όταν το 1936 ο Χίτλερ της πρότεινε να γίνει το πρόσωπο της ναζιστικής προπαγάνδας εκείνη αρνήθηκε και έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1939 άλλαξε την υπηκοότητα της σε αμερικανική και αποδοκιμάστηκε έντονα και από τη γερμανική κυβέρνηση αλλά και από τον γερμανικό λαό. Εκείνη δήλωσε πως «το μόνο που με συνδέει με αυτούς είναι η γλώσσα».
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αισθάνθηκε λόγω της καταγωγής της συνυπεύθυνη για τις πράξεις του Χίτλερ και συμμετείχε στον αγώνα κατά του ναζισμού. Έδωσε δεκάδες συναυλίες διασκεδάζοντας τα στρατεύματα στο δυτικό μέτωπο.
Δεν αρκέστηκε μόνο στη ψυχαγωγία των στρατιωτών, ηχογράφησε αντιναζιστικά μηνύματα στα γερμανικά, τα οποία μεταδίδονταν από τα συμμαχικά ραδιόφωνα στα πεδία της μάχης ενώ συμμετείχε ενεργά ως εθελόντρια σε πολλές εργασίες στα στρατόπεδα του μετώπου.
Αργότερα τιμήθηκε για την προσφορά της με το μετάλλιο της ελευθερίας.
Μετά τον πόλεμο η σχέση της Dietrich με την Γερμανία και ιδιαίτερα με το Βερολίνο δεν ήταν ιδιαίτερα καλή. Κατά τη διάρκεια του πρώτου -και τελευταίου- της ταξιδιού στη Γερμανία μετά το τέλος του πολέμου την υποδέχθηκαν με πανό που έγραφαν “Marlene Go Home”.
Αργότερα ο κινηματογράφος θα της γυρνούσε εμφατικά την πλάτη, εκείνη θα στρεφόταν στα τραγούδι, σημειώνοντας μια δεύτερη καριέρα από την αρχή!
Όταν το ημερολόγιο έδειχνε 6 Μαΐου 1992, τα υπέροχα μπλε μάτια της Μάρλεν Ντήτριχ θα έκλειναν για πάντα…
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε