Μεγαλώνοντας προσπαθώ να βαλσαμώνω τις πληγές μου με ένα χαμόγελο. Προσπαθώ λέω, ελάχιστες φορές τα καταφέρνω. Θέλει μεγάλη τέχνη και πολλή μαεστρία αυτό.
Θέλει την τέχνη του παλιάτσου που δυστυχώς δεν την κατέχω ακόμα, ωστόσο θα το ήθελα πολύ!
Στο αριστούργημα του Leoncavallo, ο Παλιάτσος τραγουδά:
“Vesti la giubba, e la faccia in farina.
La gente paga, e rider vuole qua.
Ridi, Pagliaccio, sul tuo amore infranto!
Ridi del duol, che t’avvelena il cor!”
(Φόρεσε τη στολή, βάλε αλεύρι στο πρόσωπο. Ο κόσμος πληρώνει και θέλει να γελάσει… Γέλα, Παλιάτσο, για τον έρωτα που γκρεμίστηκε, γέλα για τον πόνο που σου δηλητηριάζει την καρδιά!)
Στον επαγγελματικό στίβο, συχνά καλούμαστε να «φορέσουμε τη στολή» μας και να αποδώσουμε, αφήνοντας πίσω οτιδήποτε μας βαραίνει. Όμως, η πραγματική μαεστρία δεν είναι η υποκρισία, αλλά η ανθεκτικότητα. Η ικανότητα να μετατρέπεις τον «σπασμό» σε δημιουργία και το «δάκρυ» σε δύναμη για να συνεχίσεις.
Ίσως δεν είμαστε όλοι γεννημένοι καλλιτέχνες αυτής της σκηνής, αλλά κάθε φορά που επιλέγουμε το χαμόγελο αντί για την παραίτηση, ερχόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στη δική μας προσωπική μαεστρία.
Φωτογραφία: Το εξώφυλλο του άλμπουμ της Mina Mazzini «Ridi Pagliaccio, Vol. 1/2», κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο 1988
Π. Α. Πετρόπουλος
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε