Γυάλινος Πολίτης

Στο δημοτικό τραγούδι που είναι η γνήσια, ειλικρινής και ανόθευτη έκφραση της ελληνικής λαϊκής ψυχής παρουσιάζεται ένας λαός λιτός στη διάθεση, στη ζωή και κλασσικός στην έκφραση του συναισθηματικού κόσμου. Τα κλέφτικα τραγούδια αποτελούν την αποκορύφωση μιας μακράς εξέλιξης της ποιητικής δημιουργίας του ελληνικού λαού.

Η δημιουργική άνθηση του κλέφτικου τραγουδιού απλώνεται σε όλον τον 18ο και τον 19ο αιώνα. Στις παραμονές της Επανάστασης του 1821 αποτυπώνεται το αδρό αλλά και πολεμικό πνεύμα των ορεσίβιων κατοίκων του Μοριά, της Ρούμελης, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας, της Δυτικής Μακεδονίας και της Χαλκιδικής που ως κλέφτες ή αρματολοί σήκωσαν μαζί με τους νησιώτες μπουρλοτιέρηδες το βάρος και την ευθύνη της εθνικής αποκατάστασης του ελληνικού Έθνους.

Την αίγλη των Κολοκοτρωναίων ως αρματολών και κλεφτών εξυμνούν πολλά δημοτικά τραγούδια που αναφέρονται στη ζωή και τη δράση τους, όχι μόνο κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821, αλλά και κατά την προεπαναστατική περίοδο. Κυρίως και προπάντων εξυμνείται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά που το όνομα του έγινε σύμβολο του απελευθερωτικού αγώνα.

Ένα τραγούδι όμως, το «Λάμπουν τα χιόνια» είναι από τα πλέον δημοφιλή σε όλη την Πελοπόννησο, για αυτό και δικαίως θεωρείται ο εθνικός ύμνος του Μοριά.

Λάμπουν τα χιόνια

Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά κι ο ήλιος στα λαγκάδια.
Έτσι λάμπει κ’ η κλεφτουριά, οι Κολοκοτρωναίοι,
Που ‘χουν τ’ ασήμια τα πολλά, τις ασημένιες πάλες.
Αυτοί δεν καταδέχουνται τη γης να την πατήσουν.
Καβάλα παν’ στην Εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε.
Καβάλα παίρνουν αντίδερο απ’ του παπά το χέρι.
Φλωριά ρίχνουν στην Παναγιά, φλωριά ρίχνουν στους Άγιους
και στον αφέντη το Χριστό ρίχνουνε τ᾿άρματά τους

Φωτογραφία, η δέουσα: «Ο Κολοκοτρώνης εν Λέρνη συναγείρει τους νικητάς του Δράμαλη» Πέτερ φον Ες (Peter von Hess), Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού