Γυάλινος Πολίτης

Θυμάμαι, αρχές της δεκαετίας του ’90 φοιτητές πρωτοετείς, δευτεροετείς εγώ και κάποιοι άλλοι ήμασταν τρελοί και παλαβοί με την Χαρούλα (ακόμα είμαστε). Δεν αφήναμε συναυλία εμφάνιση της εντός των τειχών της πόλης και όσο άντεχε η τσέπη μας. Κάποια στιγμή η Χαρούλα έβαλε στο πρόγραμμα της και το «Άνθρωποι Μονάχοι». Πρώτη φορά το είχα ακούσει εγώ τότε. Και έπαθα την πλάκα μου. Μου λέει τότε μια φίλη μου στο αυτί, καλή της ώρα: «Ρε ‘συ, ξέρεις ποια το έχει πρωτοπεί αυτό;», «Όχι» της λέω, «Ρε, η Βίκυ Μοσχολιού το έχει πει, το πιστεύεις;» Και όχι δεν το πίστευα γιατί στο δικό μου το μυαλό τότε, του 18χρονου – 19χρονου η Βίκυ Μοσχολιού ήταν μία λαϊκή τραγουδίστρια και εμείς ήμασταν ταγμένοι στο έντεχνο, τρομάρα μας και που να ξέραμε. Την Μοσχολιού την άκουγα στο Δεύτερο και δεν έδινα και ιδιαίτερη βάση. Ναι κάποιοι δεν γεννηθήκαμε κουλτουριάρηδες, ούτε μουσικολόγοι (sic)!

Κάπως έτσι ξεκίνησε η αγάπη μου για την Βίκυ Μοσχολιού, με ένα τραγούδι της που το είπε η Χαρούλα σε μια συναυλία. Και από εκείνη την ημέρα έψαχνα να μάθω τα πάντα για αυτήν και να ακούσω τα πάντα που είχε πει. Και τότε δεν υπήρχε ίντερνετ, ούτε youtube. Το να ακούσεις την μουσική που γούσταρες, το να προσπαθήσεις να μάθεις και να ανακαλύψεις ακούσματα που δεν γνώριζες ή τα ψιλογνώριζες ήταν πολύ δύσκολο και πολύ ακριβό, πάρα πολύ ακριβό. Στην αρχή οι γραμμένες κασέτες από το δισκάδικο της γειτονιάς και μετά να ψάχνω να βρω άλμπουμ παλιά, τόσο στο Metropolis στην Πανεπιστημίου και τόσο σε άλλα δισκάδικα. Και έβρισκα και κατέθετα το εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι μου. Μία στο δισκάδικο και μία στο θέατρο. Γιατί έχω και αυτήν την λατρεία. Πολύ σύντομα βρήκα το άλμπουμ που η Βίκυ τραγουδά Γιάννη Σπανό, και σχετικά κοντά και τα «Σκουριασμένα χείλη» του Κραουνάκη. Νομίζω τα καλύτερα άλμπουμ της.

Στον Γιάννη Σπανό έχω μία πολύ μεγάλη λατρεία αφού έχει γράψει δύο άλλα λατρεμένα άλμπουμ, το «Προσωπικά» και το «Άκου λοιπόν» της άλλης μου μεγάλης αγάπης, της Ελένης Δήμου. Αλλά να μην τα μπλέκω τώρα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Με τον καιρό άκουσα όλη την δισκογραφία της, μαγεύτηκα από την φωνή της και την ερμηνευτική της δεινότητα. Σε μια εποχή που όλες θεωρούνται “θεές (sic)”, η Βίκυ Μοσχολιού ήταν, είναι και θα παραμείνει η Πρωθιέρεια του ελληνικού πενταγράμμου. Διότι χωρίς την Πρωθιέρεια σπονδή δεν γίνεται, τελεία και παύλα, πόσο μάλλον στην μουσική και στην ανάταση ψυχής!

Από το άλμπουμ με τον Σπανό τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια δεν είναι ούτε το «Άνθρωποι Μονάχοι», ούτε η «Μαρκίζα», αλλά η «Ξένη Πόλη» και το «Σε ένα εξπρές». Το τραγούδι όμως που νομίζω ότι είναι η ιστορία της χώρας μας σε λίγες γραμμές είναι το «Πέραμα» των Χρονά – Μαρκόπουλου που με την ερμηνεία της Βίκυς γίνεται επιπλέον κατά κάποιο τρόπο απόκοσμο.

Ας είναι συγχωρεμένη η ψυχούλα του Γιώργου Ζαμπέτα και ας είναι καλά ο Σταύρος Ξαρχάκος που έδωσαν σε αυτό το μοναδικό πλάσμα το ραντεβού με την ιστορία. Και για την ιστορία στο «Χάθηκε το Φεγγάρι» εκτός από την Βίκυ τραγουδά – ερμηνεύει και το μπουζούκι του Γιώργου Ζαμπέτα, άλλος αγαπημένος αυτός!

Η μνήμη της Βίκυς θα είναι έτσι και αλλιώς αιώνια όσο υπάρχουν Έλληνες.

Σήμερα συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατό της.

Μπορώ να γράφω ώρες, αλλά βάζω μία τελεία.

Φωτογραφία, η δέουσα.

Παναγιώτης Α. Πετρόπουλος