Μετά από πολλά χρόνια πηγαίνω στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου για να δω μία παράσταση. Η αλήθεια είναι και δεν το κρύβω ότι δεν ήθελα να πηγαίνω μετά την εμφάνιση των μικροφώνων στο συγκεκριμένο χώρο. Το έβλεπα κάτι σαν ιεροσυλία, ίσως όμως τελικά να μην είναι αυτό, αλλά η απογοήτευση από την τελευταία παράσταση που είδα εκεί πριν κάποια χρόνια.
Και να, που λέμε, καμιά φορά κάνουμε σχέδια και ο Θεός γελάει… το εισιτήριο το είχα βγάλει σχεδόν δύο μήνες πριν. Όσοι με ακολουθείτε στα social media, θα γνωρίζετε ότι αντιμετωπίζω ένα θέμα με την υγεία μου. Ήμουν μεταξύ του να πάω και να μην πάω η αλήθεια είναι αυτή. Από την μία η γιατροί μου έλεγαν να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά αλλά φορώντας μάσκα, από την άλλη είναι ο φόβος που υπάρχει. Τελικά… η ζυγαριά και η λαχτάρα κυρίως να δω θέατρο υπερνίκησαν του φόβου και πήγα! Μετά φόβου Θεού όπως έγραψα και στο facebook. Βέβαια η χρήση μάσκας σε συνθήκες καύσωνα δεν ήταν ό,τι καλύτερο σε καμία περίπτωση όμως τελικά η παράσταση με αποζημίωσε η αλήθεια είναι αυτή.
Αυτό είναι μία μικρή εισαγωγή που κρίνω απαραίτητο να το αναφέρω. Επίσης θεωρώ να αναφέρω πως ότι γράφω γενικότερα είναι απλά η προσωπική μου άποψη ως θεατή και η ανάγκη μου να την εξωτερικεύσω και τίποτα παραπάνω.
Μου αρέσει υπερβολικά κατά καιρούς να διαβάζω μυθολογία για το πως οι Αρχαίοι Έλληνες έπλασαν τους μύθους ώστε να εξηγήσουν φαινόμενα και καταστάσεις. Τον μύθο της Ιούς και αργότερα των Δαναΐδων δεν τον θυμόμουν πολύ καλά να πω την αλήθεια. Παράλειψή μου ήταν επίσης να διαβάσω και την υπόθεση του έργου του Αισχύλου.
Το ανέβασμα όμως αυτό στο Αρχαίο Αργολικό Θέατρο δεν αφήνει κανένα μα κανένα κενό στο να καταλάβει ακόμα και κάποιος που δεν γνωρίζει τίποτα σχετικά, τον μύθο και την εξέλιξή του. Και αυτό θεωρώ ότι είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε.
Πρωταγωνιστής είναι ο χορός στην παράσταση αυτή. Οι 50 κόρες του Δαναού που έρχονται ικέτιδες στην πόλη του Άργους. Ένα καταπληκτικό σύνολο νέων ηθοποιών που δρουν, μιλούν και τραγουδούν σαν ένα σώμα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης που είναι παρούσες. Νομίζω ότι τόσο πολυπληθής χορός δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν και ήταν πραγματικά υπέροχος. Ίσως το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι κακώς δεν είναι και οι 50 σε όλες τις παραστάσεις και έτσι στερούνται κάποιοι θεατές αυτό το υπέροχο σύνολο ηθοποιών.
Από τις Δαναΐδες, οι πιο γνωστές είναι η Αμυμώνη που την ενσαρκώνει η Λουκία Μιχαλοπούλου και η Υπερμνήστρα που της δίνει πνοή η Λένα Παπαληγούρα αντίστοιχα. Είναι και αυτές όπως και οι υπόλοιπες Δαναΐδες παρούσες κατά τη διάρκεια της παράστασης και είναι καθηλωτικές τόσο στις ερμηνείες τους αλλά και λόγω του κειμένου στα λόγια που εκφέρουν, σωστή άρθρωση και τονισμός. Και αυτό νομίζω δεν είναι τόσο εύκολο και δεν συμβαίνει πάντα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε τους ηθοποιούς αλλά δεν μπορούμε να βρούμε κοινό ρυθμό και να τους καταλάβουμε, εμένα μου έχει συμβεί τουλάχιστον πολλές φορές.
Εξαιρετικοί ήταν επίσης και ο Άκης Σακελλαρίου ως Δαναός και ο Γιάννης Τσορτσέκης ως Αιγύπτιος κύρηκας.
Ιδιαίτερα φορτισμένη και εκπληκτική σκηνογραφικά η στιγμή του Αιγύπτιου με την Ιώ. Ίσως από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές που έχω ζήσει στο Αρχαίο Θέατρο.
Θέλω ιδιαίτερα να αναφερθώ στην Χριστίνα Σουγιουλτζή που ενσαρκώνει ως χορεύτρια με αμέτρητους συμβολισμούς την Ιώ και τον μύθο της. Πραγματικά ήταν κάτι εξαιρετικά καλαίσθητο και ευρηματικότατο ώστε να μεταδώσει η σκηνοθέτις και βέβαια να μετακυλήσει τα συναισθήματα που αναδεικνύονται πολύ εύστοχα μέσα από τον χορό της, δεν έχω πραγματικά λόγια.
Για την Λυδία Κονιόρδου δεν υπάρχουν λόγια. Και ποιος είμαι εγώ να αναφερθώ σε αυτήν την καλλιτέχνιδα που υπηρετεί χρόνια και χρόνια το αρχαίο δράμα με σπουδή και στωικότητα. Η σκηνοθέτις Μαριάννα Κάλμπαρη επιλέγει την κορυφαία τραγωδό να υποδυθεί τον γενάρχη των ανθρώπων, τον Πελασγό , μία γυναίκα. Και θεωρώ ότι αυτή η επιλογή, πέρα από τη συμβολικότητά της γιατί πάντα πιστεύω ότι η εξουσία δεν έχει γένος ήταν πολύ καλή, αλλά εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται εξαιρετική. Ο Πελασγός σαν πρόσωπο κατά την γνώμη μου και κατά ένα τρόπο θεωρώ ότι είναι άφυλος, γιατί είναι γενάρχης όλων!
Τέλος θέλω να αναφερθώ στην Μαρίνα Σάττι που τραγούδησε δύο ύμνους κατά τη διάρκεια της παράστασης, στην Άρτεμη και στην Αφροδίτη. Έχω δει πολλούς να ψέγουν στο διαδίκτυο το ό,τι ο κόσμος μιλάει για αυτήν και όχι για κάποιον άλλο για αυτήν την παράσταση. Είναι λογικό να μιλάμε για αυτήν, γιατί εμφανίστηκε σαν αερικό και με την βελούδινη φωνή της ενσωματώθηκε μαζί με τον χορό. Και μην ξεχνάμε την κριτική και τον πόλεμο που έχει δεχτεί αυτό το πρόσωπο τους τελευταίους μήνες. Σαφώς και δεν επισκιάζει κανέναν από τους ηθοποιούς. Όμως η Μαρίνα Σάττι ήταν η αποκάλυψη της παράστασης αυτής. Και κρίμα, κρίμα που και πάλι δεν συμμετέχει σε όλες τις παραστάσεις. Στο Αρχαίο Αργολικό Θέατρο έκανε το ντεμπούτο της, ενώ η παράσταση είχε ξεκινήσει αρκετό καιρό πριν σε άλλους χώρους στην Ελλάδα.
Μου άρεσε πάρα πολύ η σκηνοθεσία της Μαριάννας Κάλμπαρη και ήταν η πρώτη φορά που με κέρδισε τόσο, μα τόσο πολύ. Όπως και τα σκηνικά και τα κουστούμια της παράστασης που επιμελήθηκε η Χριστίνα Κάλμπαρη. Υπέροχοι οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσιου όπως και η μουσική του Χαράλαμπου Γωγιού που έδωσαν μία μυσταγωγική διάσταση στο όλο σύνολο.
Η παράσταση γενικότερα είναι εξαιρετική και θεωρώ ότι αξίζει να την δει κάποιος, έχει αμέτρητα νοήματα και συμβολισμούς που παραμένουν επίκαιρα δυστυχώς στις μέρες μας. Άλλωστε τα αρχαία κείμενα είναι διαχρονικά, αλλιώς θα ήταν μουσειακά και θεωρώ ότι κανένας δεν θα έδινε πια ιδιαίτερη σημασία.
Παναγιώτης Α. Πετρόπουλος
Σημ.: Φωτογραφίες Πάτροκλος Σκαφιδάς, Φωτογραφία Μαρίνα Σάττι Έλλη Πουπουλίδου
Λίγα Λόγια για την Παράσταση
Αισχύλου
ΙΚΕΤΙΔΕΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ & ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΥ 31 Αυγούστου
ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ 12 Σεπτεμβρίου
Εξήντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Επίδαυρο, το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και το Θέατρο του Νέου Κόσμου παρουσιάζουν την εμβληματική τραγωδία του Αισχύλου «Ικέτιδες», με τη σκηνοθετική υπογραφή της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννας Κάλμπαρη.
Μια παράσταση για τις βαθιές ρίζες της πατριαρχίας και τον τρόπο με τον οποίο καθόρισαν τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα.
Η Λένα Παπαληγούρα και Λουκία Μιχαλοπούλου μαζί με τους Γιάννη Τσορτέκη και Άκη Σακελλαρίου, συνθέτουν το εξαιρετικό πρωταγωνιστικό σύνολο μιας παράστασης που σηματοδοτείται από την επιστροφή της κορυφαίας Ελληνίδας τραγωδού Λυδίας Κονιόρδου στο αργολικό θέατρο.
Στις παραστάσεις της Επιδαύρου, του Ανοιχτού Θεάτρου Λυκαβηττού και του Ωδείου Ηρώδου Αττικού η Μαρίνα Σάττι εμφανίζεται ως σολίστ, μαζί με τις χορωδούς από το δικό της γυναικείο χορωδιακό σχήμα CHÓRES, που παίρνουν μέρος στον εντυπωσιακό πενηνταμελή Χορό.
Παρασκευή 23 και Σάββατο 24 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024, Σάββατο 31 Αυγούστου στο Ανοιχτό Θεάτρο του Λυκαβηττού και Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.
Η παράσταση
Οι Ικέτιδες είναι το πρώτο και το μοναδικό έργο που έχει διασωθεί από την τετραλογία του Αισχύλου «Δαναΐδες». Πρωταγωνιστής είναι ο Χορός των πενήντα Δαναΐδων, που μαζί με τον πατέρα τους Δαναό ζητούν άσυλο στο Άργος- τον τόπο που κάποτε εγκατέλειψε κυνηγημένη από τον «οίστρο» η πρόγονός τους Ιώ- προκειμένου να ξεφύγουν από τους εξαδέλφους τους, τους πενήντα γιους του Αιγύπτου, που απαιτούν να τις παντρευτούν με τη βία.
Ο μύθος θέτει το ζήτημα της ταυτότητας και της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, εξιστορώντας παράλληλα το χρονικό της μετανάστευσης και της επικράτησης του ελληνικού φύλου στη χώρα των Πελασγών, των λεγόμενων «Προελλήνων».
Οι Ικέτιδες μιλούν για τις ανάγκες που οδηγούν τους ανθρώπους να ξεριζωθούν από τη γη τους, την άγρια μοίρα του πρόσφυγα, την αξία της δικαιοσύνης, τις αρχές της δημοκρατίας. Πάνω απ’ όλα όμως μιλούν για τον αγώνα της Γυναίκας ενάντια στον Άνδρα που με τη βία ζητά να της επιβληθεί.
Επιθυμώντας να επανασυστήσει στο κοινό τον εν πολλοίς άγνωστο μύθο των Δαναΐδων αλλά και το συναρπαστικό κείμενο του Αισχύλου, η παράσταση έρχεται να μιλήσει για την ενηλικίωση και τη λαχτάρα κάθε ανθρώπου για ελευθερία και δικαιοσύνη, θίγοντας μεγάλα ζητήματα της εποχής μας, όπως η προσφυγιά και η έμφυλη βία, που απασχολούν το ποιητικό αλλά και βαθιά πολιτικό αυτό έργο.
Η παράσταση ενώνει λυτρωτικά τις φωνές των αρχαίων ηρωίδων με εκείνες των σημερινών, φέρνοντας για πρώτη φορά στην ορχήστρα της Επιδαύρου ένα Χορό πενήντα Δαναΐδων από την χορωδία Chóres, την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και την χορευτική-ακροβατική ομάδα «Κι όμως κινείται» και ένα αντίστοιχης σύνθεσης σχήμα δεκαεπτά «Δαναΐδων» για τις παραστάσεις της περιοδείας.
Εισιτήρια στις παραστάσεις με την συμμετοχή της Μαρίνας Σάττι και των χορό των 50 Δαναΐδων εδώ: https://www.more.com/theater/iketides-tou-aisxylou/
Εισιτήρια για τις λοιπές παραστάσεις της περιοδείας εδώ: https://www.more.com/theater/iketides-tou-aisxylou-periodeia-1/
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε