Τα ηλιοβασιλέματα της ζωής μας ίσως είναι οι ομορφότερες εικόνες που κρατάμε κλεισμένες στην ψυχή μας. Ο αποχαιρετισμός στον ήλιο και η προσμονή της επόμενης συνάντησης μας μαζί του.
Το τελευταίο διάστημα έχω αρχίσει να ασχολούμαι δειλά, δειλά με την φωτογραφία. Η γνώση μου όσον αφορά την φωτογραφία είναι όχι απλά μηδαμινή, αλλά ανύπαρκτη. Ελπίζω στο μέλλον να αποκτήσω και τις κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις που χρειάζονται.
Οι λήψεις όμως που κάνω είναι απλά ενστικτώδεις, δεν ξέρω εάν είναι καλές ή κακές. Μέσα από αυτές όμως εκφράζομαι. Μου προκαλούν σκέψεις και συναισθήματα.
Χθες, σε μία επίσκεψη μου στον Πολυχώρο Λιπασμάτων στην Δραπετσώνα έτυχε να έχω μαζί μου την φωτογραφική μου μηχανή. Όπως καθόμουν σε ένα παγκάκι έστριψα στο βλέμμα και είδα τον ήλιο που βασίλευε.
Είναι η πρώτη δημοσίευση που κάνω στην στήλη «Φωτογραφία» την οποία είπα να εγκαινιάσω και να μοιραστώ μαζί σας 4 φωτογραφίες από τις πολλές που τράβηξα χθες, μαζί μία συνοπτική καταγραφή των συναισθημάτων που μου βγάζουν.
Ο πορτοκαλής δίσκος του Ήλιου φαινόταν μέσα από τα κλαδιά των δέντρων και αυτά έμοιαζαν να πήραν τη μορφή της καιόμενης βάτου. Πέρα από την βιβλική αντιπαραβολή, η φωτογραφία αυτή μου προκαλεί ένα δέος. Το όμορφο που μπορεί να γίνει την ίδια στιγμή απειλητικό. Η ομορφιά που μπορεί να κάψει και να καταστρέψει.
Αυτή τη φωτογραφία την έχω χρησιμοποιήσει και ως εξώφυλλο της δημοσίευσης. Είναι αυτή που μου άρεσε περισσότερο. Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι το «inferno», κόλαση στα ιταλικά. Μία κόλαση που σίγουρα είναι τρομακτική, αλλά παράλληλα θελκτική. Και όμως, μέσα από την κόλαση της φωτιάς και της δίνης πετάει ένα ελεύθερο πουλί, μια παρηγοριά για αναγέννηση.
Οι δύο επόμενες φωτογραφίες αν και πανομοιότυπες έχουν ουσιαστικά έχουν την διαφορετικότητά τους. Αυτό που μου ήρθε στο μυαλό όταν τις είδα είναι μία φράση που διαβάζουμε συχνά – πυκνά στο διαδίκτυο. «Happiness can be found even in the darkest of times, if only one remembers to turn on the light!». Σε αντιδιαστολή λοιπόν με τις δύο προηγούμενες και παρόλο που είναι αρκετά πιο σκοτεινές, εμένα μου βγάζουν μεγάλη αισιοδοξία. Κάποιος να «ανάψει το φως» και θα εξαφανιστεί το σκοτάδι. Ειδικά η πρώτη, ο δίσκος του ήλιου ανάμεσα στα λίγα εναπομείναντα σύννεφα, απομένει ελάχιστο μαύρο για να λάμψει ολόκληρος.
Αυτές τις 4 φωτογραφίες ήθελα να μοιραστώ με εσάς τους αναγνώστες μου. Ελπίζω να άρεσαν και να μην ήταν κουραστικό όλο αυτό το νέο μου εγχείρημα αναφορικά με την φωτογραφία.
Παναγιώτης Α. Πετρόπουλος
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε