Σαν σήμερα πριν από 108 χρόνια, μεσούντος του Μεγάλου Πολέμου όπως έλεγαν τότε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1916 απαγχονίζεται σε ηλικία 51 ετών ο πατέρας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Roger Casement.
«Η αφοσίωση είναι συναίσθημα, δεν είναι νόμος. Βασίζεται στην αγάπη και όχι στον περιορισμό. Η κυριαρχία της Αυτοκρατορίας στην Ιρλανδία δεν βασίζεται στον νόμο, αλλά στον περιορισμό και εφόσον δεν απαιτεί αγάπη, δεν μπορεί να προκαλέσει καμία απολύτως αφοσίωση. Ένα πράγμα γνωρίζω καλά, πως η Ιρλανδία σημαίνει πολλά περισσότερα για μένα από το οτιδήποτε θα μπορούσε να σημαίνει η Αυτοκρατορία». Roger Casement, απόσπασμα από την απολογία του στην δίκη του.
Ο Roger Casement είναι ο ήρωας που με ενέπνευσε για να γράψω το πρώτο μου θεατρικό έργο «ΔΩΔΕΚΑ» που πραγματεύεται τις 12 τελευταίες ώρες στην φυλακή πριν τον απαγχονισμό του.
Όταν μιλάμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε κανέναν μας δεν έρχεται στο μυαλό το όνομα του Roger Casement. Για ποιο λόγο; Ποιος ήταν άραγε αυτός ο άνθρωπος; Για ποιους κατατρεγμένους αγωνίστηκε; Γιατί καταδικάστηκε;
Ο πατέρας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Roger Casement μέσα από το κελί του, εξομολογείται την πολυτάραχη ζωή του στον καθολικό εφημέριο της φυλακής, Πατέρα Carey, λίγες ώρες πριν την εκτέλεση του. Έχει δώδεκα ώρες καιρό για να τα πει όλα…
Πως μπορεί να χωρέσει μια ζωή σε δώδεκα ώρες για να μην επαναληφθεί η ιστορία της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από εταιρείες και κυβερνήσεις; Ο άνθρωπος που αγωνίστηκε για την αξιοπρέπεια των ιθαγενών του Κονγκό και της Αμαζονίας, ο επαναστάτης Ιρλανδός, ο ομοφυλόφιλος. Μια ζωή γεμάτη αγώνες, καρδιοχτύπια, προδοσία και μια ιστορία που επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς εξελικτικούς τρόπους. Έχει μόνο δώδεκα ώρες!
Μερικά ιστορικά γεγονότα μετά την εκτέλεση του Roger Casement:
Ο Roger Casement καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία κατά του Στέμματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας επειδή υποκίνησε την Ιρλανδική Επανάσταση και εκτελέστηκε στις 3 Αυγούστου 1916 με απαγχονισμό. Ο δήμιος του John Ellis στα απομνημονεύματά του αναφέρει πως «απ’ όσους έπρεπε να εκτελέσω, ο πιο γενναίος ήταν ο Roger Casement». O Casement επέλεξε να μην φορέσει την χαρακτηριστική κουκούλα. Από την νεκροψία προκύπτει ότι ο θάνατος του υπήρξε ακαριαίος. Ο γιατρός που έκανε την νεκροψία εκτός από την πιστοποίηση του θανάτου του, υπακούοντας στις διαταγές των βρετανικών αρχών εξέτασε ατιμωτικά το λείψανό του και επιβεβαίωσε ότι «ο εκτελεσθείς έρρεπε σαφέστατα στις σεξουαλικές πρακτικές που περιέγραφε στα ημερολόγια του».
Είναι διάχυτη λοιπόν η εντύπωση ότι ο ουσιαστικός λόγος της εκτέλεσής του ήταν το γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλος και όχι ότι ήταν επαναστάτης, πολλώ δε μάλλον ο άνθρωπος που αγωνίστηκε για τους ιθαγενείς του Κονγκό και της Αμαζονίας.
Τάφηκε στο κοιμητήριο των φυλακών. Το μνήμα του ήταν χωρίς ταφόπλακα, σταυρό και όνομα.
Οι βρετανικές αρχές δεν επέτρεψαν την εξέταση των μαύρων ημερολογίων του Casement από γραφολόγους για το εάν είναι αυθεντικά ή πλαστογραφημένα με την αιτιολογία ότι είναι κρατικό μυστικό εντείνοντας έτσι την καχυποψία υπέρ της πλαστογράφησης. Οι περισσότεροι πλέον πιστεύουν ότι τα μαύρα ημερολόγια του Casement είναι περιγραφή των φαντασιώσεών του.
Η σορός του επαναπατρίστηκε στην Ιρλανδία στις 23 Φεβρουαρίου 1965, σχεδόν 50 χρόνια μετά την εκτέλεσή του και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα για 4 ημέρες στην Church of the Saved Heart του Δουβλίνου όπου εκατοντάδες χιλιάδες Ιρλανδοί απέτισαν φόρο τιμής. Περνώντας το φέρετρό του μπροστά από το ιστορικό κτήριο του Ταχυδρομείου ο στρατός απέδωσε στον νεκρό στρατιωτικές τιμές. Η νεκρική πομπή κατέληξε στο κοιμητήριο του Glasnevin. Ο φίλος του και πρώτος Πρόεδρος της Ιρλανδίας Éamon de Valera εκφώνησε τον επικήδειο λόγο.
Παναγιώτης Α. Πετρόπουλος
Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μου θα βρείτε εδώ: ΔΩΔΕΚΑ
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε