Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει ότι θα ξεκινήσω να βλέπω πάλι κινηματογράφο. Ήταν μία συνήθεια που την είχα σταματήσει για αρκετό διάστημα. Θέλετε ο κορωνοϊός; Θέλετε οι διάφορες πλατφόρμες στην smart τηλεόραση; Θέλετε ακόμα και η βαρεμάρα να βγω από το σπίτι; Θέλετε όλα αυτά μαζί; Ίσως. Όμως τελικά όλα αυτά ήταν ένα μεγάλο λάθος! Λάθος είναι να μην πηγαίνει κανείς στο σινεμά τελικά και να βολεύεται στο σπίτι του βλέποντας εκεί ταινίες. Είναι άλλο πράγμα η μεγάλη οθόνη. Έχει άλλη μαγεία. Και πόσο χαρούμενος είμαι εντέλει που ξαναγύρισα στις σκοτεινές αίθουσες!
Προχθές είδα μία ταινία που μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον βλέποντας ένα τρέιλερ. Που αλλού; Μα στο σινεμά! Πριν παρακολουθήσω μία άλλη ταινία.
Το στόρυ:
Η Νόρα και ο Χε-Σαν, δύο βαθιά συνδεδεμένοι παιδικοί φίλοι, χωρίζονται όταν η οικογένεια της Νόρα μεταναστεύει από τη Νότια Κορέα. Δύο δεκαετίες μετά, επανασυνδέονται στη Νέα Υόρκη και περνάνε μία μοιραία εβδομάδα καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με το πεπρωμένο, την αγάπη και τις επιλογές που καθορίζουν μία ζωή.
Όπως έγραψα στο facebook αφού είδα την ταινία, νομίζω ότι «χρειαζόμαστε λίγο ρομαντισμό στη ζωή μας». Δεν ξέρω εάν είναι αυτό το κομμάτι που με συγκίνησε τόσο, δεν ξέρω εάν έχουμε αποξενωθεί από τον ρομαντισμό σε πολύ μεγάλο βαθμό, θεωρώ όμως ότι επί της ουσίας είναι αυτός που με έκανε να μου αρέσει η ταινία και κατ’ επέκταση να γράψω λίγες γραμμές για αυτήν.
Από το δελτίο τύπου λείπει μία παράμετρος. Οι δύο πρωταγωνιστές συναντιούνται διαδικτυακά 12 χρόνια μετά τον παιδικό χωρισμό λόγω μετανάστευσης της Νόρα, την περίοδο που τα social media βρίσκονται σε πολύ αρχικό επίπεδο. Μιλούν καθημερινά μέσω skype, εξομολογούνται τις ζωές τους, σίγουρα ερωτεύονται. Και εκεί η κοπέλα αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο που έχει η σχέση τους και την τερματίζει.
Μετά από άλλα 12 χρόνια συναντιούνται δια ζώσης αυτήν τη φορά στη Νέα Υόρκη. Η κοπέλα είναι παντρεμένη. Με φόντο το αστικό τοπίο της Νέας Υόρκης, βλέπουμε τις συναντήσεις των δύο αυτών ανθρώπων που έχουν τόσα συναισθήματα να δείξουν, έχουν τόσα να πουν, αλλά τις περισσότερες φορές μένουν «σιωπηλοί» επί της ουσίας. Ανακατεύονται το παρόν με το παρελθόν, η Ασία με την Αμερική, οι διαφορετικές κουλτούρες και εντέλει η ίδια η ζωή.
Οι εικόνες και οι λήψεις των δύο πρωταγωνιστών στο υπέροχο αστικό τοπίο της Νέας Υόρκης είναι απλά μαγικές! Μία τεράστια πόλη που φαίνεται ανθρώπινη αφού φιλοξενεί όλες τις κουλτούρες χωρίς να τις αποξενώνει. Έτσι τουλάχιστον την δείχνει ο φακός της Σελίν Σονγκ.
Από την ταινία κρατάμε μία φράση στα κορεάτικα, το ιν-γιουν. Τι είναι; Είναι η πρόνοια ή μοίρα. Και όπως μας λέει η Νόρα στην ταινία: «Αν δυο ξένοι περπατήσουν στο δρόμο και τα ρούχα τους ακουμπήσουν τυχαία μεταξύ τους αυτό σημαίνει πως υπάρχουν 8.000 στρώσεις ιν γιουν μεταξύ τους».
Να την δείτε την ταινία παιδιά, αξίζει!
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε