Γυάλινος Πολίτης

Την Μαίρη Χρονοπούλου, όπως και οι περισσότεροι της γενιάς μου την γνωρίζουμε περισσότερο από τον κινηματογράφο αλλά και από την τηλεοπτική σειρά «Μάνα είναι μόνο μία».

Με το φευγιό της, πριν από δύο μέρες που βύθισε στο πένθος όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο, νομίζω ότι έκλεισε οριστικά και το κεφάλαιο που λέμε «Σταρ του κινηματογράφου». Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη γυναίκα ηθοποιός εκείνης της εποχής που να έχει τόσο μεγάλο καλλιτεχνικό εκτόπισμα όσο και αυτήν την τεράστια ακτινοβολία που έχει αυτό που λέμε «Σταρ».

Σταρ του κινηματογράφου σίγουρα όχι, δεν υπάρχει άλλη, αφού δεν υπάρχει αυτός ο κινηματογράφος των δεκαετιών του ’60 και του ’70, πια. Αυτή βέβαια είναι προσωπική μου άποψη, σίγουρα υπάρχουν και άλλες γνώμες, σεβαστές είναι.

Η ίδια όμως, όπως έχω ακούσει να λέει και έχω διαβάσει επίσης σε διάφορες συνεντεύξεις της έλεγε ότι είναι ηθοποιός του θεάτρου.

Προσωπικά την έχω παρακολουθήσει σε δύο παραστάσεις.

Το ένα ήταν τα «Χειροκροτήματα» στο Θέατρο Αλίκη την περίοδο 1992-1993 όταν έμεινε «ορφανό» μετά από πολλά χρόνια από την οικοδέσποινα του, μιας και η Αλίκη Βουγιουκλάκη εκείνη την περίοδο έκανε περιοδεία με την «Miss Πέπσι».

Να πω την αλήθεια, δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από την παράσταση, ήμουν άλλωστε 17 χρονών. Θυμάμαι ότι μάζευα το χαρτζιλίκι μου για να πηγαίνω θέατρο κρυφά Σάββατο, λαϊκή απογευματινή. Μία από αυτές τις παραστάσεις που είδα, τότε, 16, 17 χρονών ήταν και αυτή. Νομίζω ότι δεν με ένοιαζε καν η παράσταση, με ενδιέφερε περισσότερο να δω τον μύθο που λεγόταν Μαίρη Χρονοπούλου. Και την είδα. Και αυτό που μου έχει μείνει είναι η λάμψη, η υπέροχη άρθρωση, η στεντόρεια φωνή με τις συναισθηματικές μεταπτώσεις. Περισσότερο όμως η λάμψη! Έχω και το πρόγραμμα, και αυτόγραφο υπογεγραμμένο στο πρόγραμμα, είμαι σίγουρος, σιγουρότατος, όμως όσο και εάν έψαξα στο ντουλάπι με τα προγράμματα δεν το βρήκα… δυστυχώς, κάπου μου κρύβεται, σαν να μην θέλει να φανερωθεί με το φευγιό της Μαίρης Χρονοπούλου.

Θυμάμαι που μπήκα στο καμαρίνι που παρόλο που μου φάνηκε παράξενο στην αρχή πως το καμαρίνι της Αλίκης δεν είχε Αλίκη… όμως εξακολουθούσε να έχει μία σταρ, μία μεγάλη σταρ, την Μαίρη Χρονοπούλου, που με χαμόγελο μου υπόγραψε την φωτογραφία στο πρόγραμμα και μου ζήτησε να της δώσω και ένα φιλί στο μάγουλο. Αυτά!

Και αυτές είναι αναμνήσεις στο μυαλό μου μόνο! Και δεν ξέρω τελικά εάν τέτοιες αναμνήσεις είναι καλύτερο να υπάρχουν μόνο στο μυαλό και όχι να αποτυπώνονται σε μία ψηφιακή φωτογραφία ενός smart phone και να ποστάρονται στα sosial media. Είχε και αυτό τη μαγεία του πάντως. Μπορεί πια να τα βλέπουμε ρομαντικά και νοσταλγικά, μεγαλώνοντας, ίσως…

Η δεύτερη παράσταση ήταν μία επιθεώρηση στο Δελφηνάριο, τίποτα το αξιόλογο για να θυμάμαι νομίζω, ήταν μαζί με την Μάρω Κοντού, τραγούδησαν κάποια στιγμή και οι δύο!

Και αφού περάσαμε στο τραγούδι, να πω ότι λάτρευα και λατρεύω τα τραγούδια της Χρονοπούλου από τον κινηματογράφο. Είχε κυκλοφορήσει μία ανθολογία το 1993 που φυσικά και είχα αγοράσει και την είχα ακούσει απίστευτες φορές στο πικάπ. Τότε που είχα πικάπ, τώρα μου έχουν μείνει μόνο τα βυνίλια… Σημεία των καιρών, τα πάντα ηλεκτρονικά!

Καλό ταξίδι στο φως αγαπημένη Μαίρη Χρονοπούλου, θα συνεχίσεις να ζεις στην καρδιά μου μέσα από την θεατρική ανάμνηση, τα τραγούδια και τις ταινίες σου!

Φιλί στον ουρανό!