Είναι από τις φορές που φεύγεις προβληματισμένος από την αίθουσα του σινεμά. Ίσως λιγότερο απ’ ό,τι θα προσδοκούσες, όμως αρκετά προβληματισμένος. Το γράφω αυτό γιατί μία ταινία με τέτοια θεματολογία θα περίμενε κανείς να είναι πιο καυστική απ’ ό,τι τελικά είναι!
Ας δούμε το στόρυ:
Το 1989, η Ροζ, χωρισμένη μητέρα, φτάνει από την Ακτή του Ελεφαντοστού στο Παρίσι μαζί με τους δύο ανήλικους γιους της, αναζητώντας την ευκαιρία για μια νέα ζωή.
Επιλέγοντας να την δω, πίστευα περισσότερο ότι η ταινία θα εστίαζε στα προβλήματα που είχαν και έχουν οι μετανάστες από την Αφρική στην Γαλλία. Όμως αυτή περιορίζεται μόνο σε μία αναφορά από την τηλεόραση του μεταναστευτικού νόμου που πέρασε η Γαλλία πριν αρκετά χρόνια και έναν έλεγχο ρουτίνας που γίνεται από την αστυνομία σε έναν εκ των πρωταγωνιστών στο τέλος της ταινίας.
Ωστόσο αυτό που ήθελε να εστιάσει η Λεονόρ Σεράιγ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, απ’ ό,τι καταλαβαίνω. Την καθημερινότητα μιας οικογένειας, μιας γυναίκας χωρισμένης που έρχεται στην Γαλλία από την Ακτή Ελεφαντοστού με δύο από τα πέντε παιδιά της.
Η ταινία εκτείνεται σε τρεις δεκαετίες, είναι σπονδυλωτή και είναι χωρισμένη σε τρεις ενότητες. Την Ροζ, τον Ζαν και τον Ερνέστ, δηλαδή την μητέρα και τους δυο γιους της.
Σε αυτά τα τρία μέρη γνωρίζουμε τους τρεις αυτούς ανθρώπους και τις ζωές τους, τις ανησυχίες τους, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της ζωής τους.
Είναι ανθρώπινη, συναισθηματικά φορτισμένη και αρκετά λυπητερή. Όμως μας δίνει μία πολύ καλή πτυχή των ανθρώπων αυτών, που για να είμαι ειλικρινής και βάσει αυτών που είδα και βάσει αυτών που γνωρίζω, είναι ακριβώς οι ίδιες και με τους ανθρώπους που δεν είναι μετανάστες σε πολλά σημεία, με περισσότερες δυσκολίες βέβαια. Όμως, αυτοί οι άνθρωποι δεν παύουν να έχουν τις ίδιες ακριβώς έννοιες, τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες χαρές και λύπες.
Είναι μία πολύ ωραία δραμεντί, παρεμπιπτόντως μου αρέσει πολύ αυτός ο όρος και νομίζω ότι αξίζει κάποιος να την δει. Δεν είναι η ταινία των εφέ και της περιπέτειας, αλλά της καταγραφής της ανθρώπινης ζωής. Είναι ένα ωραίο φιλμ, για όσους αρέσει αυτό το είδος. Και είναι σίγουρα μία ταινία που προβληματίζει το κοινό.
Την προτείνω βέβαια, αλλιώς δεν θα έγραφα κάτι…
Το τρέιλερ:
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε