Γυάλινος Πολίτης

Πάντα μου κινεί το ενδιαφέρον να παρακολουθώ ταινίες από διάφορες χώρες. Είναι ότι μου αρέσει πάρα πολύ να ακούω από την μία τα ηχοχρώματα γλωσσών τις οποίες δεν γνωρίζω αλλά και να γνωρίζω κατά κάποιο τρόπο την κουλτούρα τους. Ίσως κάποιες ιδιαιτερότητες, ήθη και έθιμα. Δεν είναι απαραίτητο εάν κάποιος δει μία ταινία από μία χώρα εκτός από αυτές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ότι θα δει όλο αυτό που λέω, όμως σίγουρα ο θεατής εν μέρει θα έρθει σε επαφή με κάτι το οποίο αγνοούσε. Αυτό εμένα προσωπικά μου κεντρίζει πολύ το ενδιαφέρον γι’ αυτό και πολλές φορές, όχι πάντα, παρακολουθώ τέτοιες ταινίες.

Στο πλαίσιο αυτό, σήμερα είδα το «Ράδιο Μετρονόμ» στον Δαναό. Μία ρουμάνικη ταινία και μία ταινία που διαδραματίζεται στο Βουκουρέστι το 1972, την εποχή δηλαδή που μεσουρανούσε ο Τσαουσέσκου. Μόνο και μόνο από αυτό κάνει την ταινία εξ ορισμού πολύ ενδιαφέρουσα για εμένα.

Η ιστορία:

Βουκουρέστι, 1972. Δύο ερωτευμένοι περνούν τις τελευταίες τους μέρες μαζί, πριν εκείνος φύγει οριστικά από τη χώρα. Η απλή απειλή της βίας γίνεται εργαλείο καταπίεσης, στο συναρπαστικό πορτρέτο εφήβων στο κατώφλι της ενηλικίωσης, των οποίων ο αγώνας να βρουν τη φωνή τους καθίσταται αδύνατος από τους γονείς τους και τη μυστική αστυνομία.

Μία ομάδα εφήβων λοιπόν διοργανώνουν ένα πάρτυ σε ένα σπίτι, ακούνε μουσική, φλερτάρουν, χορεύουν, κάνουν δηλαδή ότι κάνουν γενικά οι έφηβοι, θεωρητικά ακόμα και σήμερα. Στο πάρτυ αυτό ακούν την εκπομπή ενός σταθμού εκτός συνόρων που την επιμελείται ένας άνθρωπος που Ρουμάνος έχει φύγει από την χώρα. Και αυτό θα είναι το μεγάλο τους λάθος, που θα τους φέρει αντιμέτωπους με το καθεστώς Τσαουσέσκου.

Εάν έχετε δει τις ζωές των άλλων, καταλαβαίνετε περίπου πως εκτυλίσσεται η ταινία. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι αντιγραφή, είναι κάτι τελείως διαφορετικό, λιγότερο δραματικό, όμως εξίσου ενδιαφέρον.

Η πρωταγωνίστρια είναι πραγματικά εξαιρετική, παίρνει όλη την ταινία πάνω της. Και η σκηνοθεσία, με ωραίες παύσεις, ωραία μουσική και ενδιαφέρουσες λήψεις. Η αναπαράσταση της εποχής πιστεύω ότι είναι καλή χωρίς να γνωρίζω ακριβώς ποιες ήταν οι συνθήκες, οι ενδυματολογικές επιλογές, τα σπίτια των ανθρώπων σε ένα κομμουνιστικό κράτος την δεκαετία του 1970.

Η ταινία κράτησε το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος και έφυγα προβληματισμένος και με μία διάθεση να ψάξω και να μάθω κάποια πράγματα για εκείνη την περίοδο στην Ρουμανία.

Πιστεύω ότι όποιος την δει, θα περάσει ένα ωραίο απόγευμα/βράδυ και σε καμία περίπτωση δεν θα χάσει. Την προτείνω!