Σήμερα ξεφύλλισα, δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι διάβασα ποίηση. Και από το βιβλίο που έχω με τα ποιήματα του Καβάφη, Εκδόσεις Gutenberg / 2015, έμεινα να διαβάζω ένα συγκεκριμένο αρκετή ώρα, λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα δηλαδή και αυτό ήταν η Σατραπεία (σελ. 218).
Η Σατραπεία
Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.
Το ποίημα γράφτηκε το 1910. Παρόλο που υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές και ο ποιητής δείχνει με τον τρόπο του κάποιους ιστορικούς υπαινιγμούς ωστόσο θεωρείται ότι έχει μία γενικότερη συμβολική νοηματοδότηση και για αυτό το λόγο έχει και μία διαχρονική αξία.
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε