Γυάλινος Πολίτης

Ο “Καίσαρας” είναι ένα από τα εμβληματικότερα έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Έργο αρκετά δύσκολο με πολλαπλά μηνύματα που παραμένουν σύγχρονα. Δίνει πάντα την δυνατότητα σε θεατρικές ομάδες να εκφραστούν μέσα από αυτό και να μας δώσουν την δική τους οπτική, διασκευάζοντας αυτό το τόσο πολυδιάστατο έργο.

Η τελευταία διασκευή ανήκει στην Ομάδα Μήδεια και συγκεκριμένα στον Εμμανουήλ Γ. Μαύρο και το Θέατρο Δρόμος. Ο ίδιος υπογράφει την σύλληψη, μετάφραση, σκηνοθεσία και διασκευή την οποία παρακολούθησα πρόσφατα με πάρα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Το Θέατρο Δρόμος και η Ομάδα Μήδεια μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια σε αρτιότατες παραγωγές και πολύ ωραίες συλλήψεις τόσο κλασικών έργων, όσο και πρωτότυπων. Ο Καίσαρας δεν αποτελεί εξαίρεση. Μυσταγωγική παράσταση σε όλα!

Παρόλο που ο Καίσαρας στο πρωτότυπο έργο του Σαίξπηρ δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο καθώς δολοφονείται αρκετά σύντομα, εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Καταρχάς η ιδέα του Εμμανουήλ Μαύρου στον ρόλο του Καίσαρα να βάλει μία γυναίκα είναι εξαιρετική. Άλλοτε παρουσιάζεται θηλυκή, άλλοτε άφιλη, άλλοτε επιβλητική, άλλοτε σαγηνευτική και άλλοτε ευάλωτη. Όπως δηλαδή ανά περίπτωση μας φαίνεται η εξουσία. Η Δάφνη Μαρκάκη που ενσαρκώνει τον Καίσαρα είναι εξαιρετική! Μαγνητίζει άμα τη εμφανίσει το κοινό σε κάθε της βήμα, σε κάθε της βλέμμα, σε κάθε της λέξη. Θεωρώ ότι καλύτερη επιλογή για τον συγκεκριμένο ρόλο και για το συγκεκριμένο ανέβασμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Το έργο άλλωστε λέγεται Καίσαρας και η Δάφνη Μαρκάκη είναι “Ο Καίσαρας” με ό,τι και αν αυτό σημαίνει! Επιπλέον η σύλληψη του σκηνοθέτη να συνεχίζει ο Καίσαρας να υπάρχει επί σκηνής και μετά το θάνατο του είναι πραγματικά ευφάνταστη. Και θεωρώ ότι εκεί είναι που απογειώνει η Δάφνη Μαρκάκη τον ρόλο της. Φάνηκε και από τις αντιδράσεις του κοινού καθώς καθηλωμένο όπως ήταν, συνέχιζε να παρακολουθεί τις κινήσεις και τις εκφράσεις του “νεκρού” Καίσαρα, ο οποίος απολάμβανε τα αποτελέσματα και τους καρπούς της αυταρχικής του εξουσίας στους δελφίνους του.

Εντυπωσιάστηκα εξίσου από τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών και φάνηκε πραγματικά πόσο πρώτα απ’ όλα έχουν δουλέψει τους ρόλους τους και βέβαια πόσο τους έχουν αγαπήσει. Τα δύο στρατόπεδα, οι δύο ομάδες αντιπάλων. Από την μία ο Βρούτος, η Κάσσια και ο Κάσκας που τους ενσαρκώνουν ο Σάββας Πογιατζής, η Ήρα Δαμίγου και ο Πάνος Ιωαννίδης και από την άλλη ο Μάρκος Αντώνιος και ο Οκτάβιος που τους ενσαρκώνουν ο Γιώργος Λιάκος και ο Θοδωρής Λουφόπουλος. Συνωμοσίες, αντιπαλότητες, προδοσίες, αλληλοσπαραγμοί. Οι ηθοποιοί είναι απίθανοι, μιλούν εκτός από τον λόγο και με τα μάτια μεταξύ τους, κάποιες φορές δεν χρειάζεται να πουν τίποτα γιατί οι εκφράσεις τους τα λένε όλα. Μία μοναδικά δεμένη ομάδα, με πολλή πειθαρχία και τεράστιο ταλέντο που εύχομαι να συνεχίσει και να τους δούμε μαζί σε πολλούς, πολλούς άλλους μελλοντικούς ρόλους.

Θέλω ειδικά να αναφερθώ στους φωτισμούς και τις φωτογραφίες της Χριστίνας Φυλακτοπούλου, γιατί πραγματικά γι’ άλλη μία φορά δίνει τον τόνο της θεατρικής μυσταγωγίας όπως σε όποια άλλη παράσταση έχω δει που έχει αναλάβει αυτόν τον τομέα. Ιδιαίτερα για τις φωτογραφίες γι’ άλλη μία φορά είναι έργα τέχνης. Αυτό άλλωστε μπορείτε να το διαπιστώσετε και από το φωτογραφικό υλικό που πλαισιώνει την συγκεκριμένη ανάρτηση.

Επίσης υπέροχη η μουσική του Δημήτρη Ευαγγελινού καθώς και οι μουσικές επιλογές του σκηνοθέτη Εμμανουήλ Μαύρου που δίνουν ένταση, εγρήγορση στην πλοκή, καθώς και την σχετική αγωνία.

Τέλος τα σκηνικά της Ρένας Σανταμούρη είναι αυτό που θα λέγαμε στην αγγλική “to the point” όπως και τα κουστούμια της Μάγδας Καλορίτη. Δεν έχετε παρά να δείτε την παράσταση για να το συνειδητοποιήσετε!

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που αφήνει πολλή τροφή για σκέψη στον θεατή και που προτείνω ανεπιφύλακτα. Σίγουρα εάν το επιλέξετε να το δείτε θα περάσετε ένα μυσταγωγικό θεατρικό βράδυ.