Γυάλινος Πολίτης

Το να είσαι νεαρή μητέρα μεγαλώνοντας μόνη σου το παιδί σου, υποτίθεται ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο, όμως για την Άννα το να μεγαλώσει την κόρη της είναι ό,τι καλύτερο της έχει συμβεί. Ένα απρόσμενο τεστ DNA όμως, αποκαλύπτει ότι η Έλλη δεν είναι παιδί της Άννας και οι ‘πραγματικοί’ γονείς θέλουν να συναντηθούν. Αναζητώντας απαντήσεις στο πως να είσαι ‘σωστός’ γονιός η Άννα καταφεύγει σε επιλογές που αλλάζει τις ζωές όλων.

Το αστείο, εγκάρδιο και συναρπαστικό ταξίδι μιας γυναίκας που αναρωτιέται τι σημαίνει οικογένεια σε μια σύγχρονη κοινωνία που υφαίνει τον ιστό της γύρω από ζητήματα φυλετικής ταυτότητας, οικονομικών προνομίων και κοινωνικά στερεότυπα.

Κατά την γνώμη μου, ο μονόλογος είναι από τα πιο δύσκολα είδη θεάτρου – εάν όχι το πιο δύσκολο – πρώτον γιατί ο/η ηθοποιός είναι μόνος/η του/της στη σκηνή και η έκθεση είναι μεγαλύτερη καθώς η οποιαδήποτε απρόσμενη αστοχία δεν είναι εύκολο να καλυφθεί και δεύτερον γιατί ο θεατής θα πρέπει να κρατηθεί σε εγρήγορση και να μείνει με αμείωτο το ενδιαφέρον του καθόλη την διάρκεια της παράστασης.

Για να γίνει αυτό εφικτό θεωρώ καταρχάς ότι θα πρέπει να υπάρχει το υπόβαθρο ενός πολύ καλού κειμένου όπου να πατήσει τόσο σκηνοθέτης αλλά κυρίως ο/η ηθοποιός που θα ενσαρκώσει τον χαρακτήρα για να μπορέσει να πετύχει ο μονόλογος. Εάν ένα από τα τρία συστατικά του μονολόγου (κείμενο-σκηνοθέσία-ερμηνεία) δεν είναι άρτιο τότε το αποτέλεσμα πολλές φορές ίσως και να είναι απογοητευτικό. Έχω δει αρκετές φορές παραστάσεις που ενώ έχουν όλες τις προϋποθέσεις για ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, ωστόσο κατά την διάρκεια κάπου η όλη προσπάθεια βαλτώνει και το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό.

Εν προκειμένω, για να μιλήσω για την συγκεκριμένη παράσταση και για να μην μακρηγορώ και σαν μία γενική αίσθηση που μου άφησε σαν θεατή είναι ενός πολύ καλού καθ’ όλα θεατρικού ανεβάσματος. Θα μπορούσα να πω και αψόγου, ωστόσο δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος διότι έτυχε να την παρακολουθήσω με εντελώς ανώριμο κοινό και έχοντας αριστερά και δεξιά μου θεατές που όλη την ώρα ασχολούνταν με το κινητό τους και δεν ήταν λίγες οι φορές που μου απέσπασαν την προσοχή. Όμως θέλω να επισημάνω τον τέλειο επαγγελματισμό της πρωταγωνίστριας που δεν έχασε δευτερόλεπτο την επαφή με την ηρωίδα της Πότερ.

Το κείμενο είναι καθηλωτικό, γρήγορο, έξυπνο, γεμάτο αλήθειες και σύγχρονο. Παρόλο που είναι μακροσκελές, δεν σου αφήνει καθόλου αυτήν την αίσθηση, δεν αφήνει τον θεατή να βαρεθεί γιατί τον φέρνει πολλές φορές αντιμέτωπο με τις δικές του αλήθειες, παθογένειες και αγωνίες. Σίγουρα κάπου στην ζωή μας υπάρχει μία “Άννα” και αν όχι μία “Άννα” σίγουρα κάποιος από τους χαρακτήρες που την “πλαισιώνουν”, οι χαρακτήρες στους οποίους αναφέρεται η Άννα. Κάπου τους έχουμε δει εκεί έξω, εάν δεν είμαστε εμείς αυτοί…

Η σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου είναι πραγματικά αυτό που λένε οι άγγλοι και που δύσκολο εγώ προσωπικά μπορώ να το μεταφράσω στα ελληνικά “to the point”. Βρίσκει τον στόχο σε ό,τι στοχεύει η Σαμ Πότερ, στον συντηρητισμό της κοινωνίας δηλαδή, στις ανθρώπινες ανισότητες, στις αδικίες λόγω αυτών, στις επιθυμίες και τα όνειρα των νέων ανθρώπων… στην αγάπη. Και καταλήγω με την αγάπη γιατί εκεί πιστεύω ότι θέλει και πετυχαίνει να εστιάσει ο σκηνοθέτης, στην αγάπη και πως με την αγάπη τελικά αλλά και με πολλή θέληση βέβαια όλα είναι δυνατά!

Αφήνω για το τέλος την ερμηνεία της Παναγιώτας Αβραμοπούλου γιατί θεωρώ ότι χωρίς αυτήν τίποτα δεν θα ήταν τόσο καλά εναρμονισμένο. Ξεδιπλώνει απλόχερα το τεράστιο υποκριτικό της ταλέντο, σε ένα τόσο απαιτητικό και μεγάλης διάρκειας κείμενο και δεν αφήνει σε κανένα σημείο τον θεατή να μην είναι εκεί και να ζει την ζωή της ηρωίδας, να συμπάσχει, να αγωνιά και να χαίρεται μαζί της. Εκπληκτική σε όλες τις εκφάνσεις και τις μεταπτώσεις του ρόλου. Μία νέα και πολλά υποσχόμενη ηθοποιός που θα έχει πάρα πολλά να μας πει στο μέλλον. Κρατήστε το όνομα!

Εν κατακλείδι πρόκειται για μια πολύ καλή παράσταση που το θεατρόφιλο κοινό δεν πρέπει να την χάσει, την προτείνω ανεπιφύλακτα.