Είμαστε η μόνη ίσως χώρα που γιορτάζει την έναρξη ενός Πολέμου και όχι την απελευθέρωση της. Ειδικότερα για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είμαστε σίγουρα η μοναδική. Την 28η Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα έγινε κομμάτι ενός πολέμου που ήδη είχε ξεκινήσει ένα χρόνο και δύο μήνες πριν. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες σύσσωμοι είπαν το «ΟΧΙ» στις επεκτατικές βλέπεις του Μουσολίνι. Ο ηρωισμός τους το απέδειξε. Κανένας δικτάτορας Μεταξάς. Και βέβαια η αυτοθυσία τους ήταν παράλληλα και ενάντια στον φασισμό.
Τα γράφω γιατί ενώ προσωπικά και πιστεύω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων τα θεωρούν δεδομένα, δυστυχώς η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας τα αγνοεί (;).
Αυτές τις μέρες έρχονται μνήμες από ιστορίες που είχα ακούσει ως παιδί και ως έφηβος από ανθρώπους που έζησαν τον πόλεμο και αργότερα την αντίσταση και την απελευθέρωση. Τους παππούδες μας, που με αυταπάρνηση και χωρίς καν δεύτερη σκέψη έτρεξαν να υπερασπιστούν την Ελλάδα και τις γιαγιάδες μας πίσω στις επάλξεις να προσφέρουν ό,τι μπορούν. Οι ιστορίες είναι πολλές και πιστεύω ότι πολλοί τις έχουμε και τις κρατάμε φυλαχτό. Αυτές είναι οι μνήμες που πρέπει να μείνουν ζωντανές. Θυμάμαι τους δικούς μου ανθρώπους που τώρα δεν είναι στη ζωή να μου διηγούνται ό,τι έζησαν, πως το έζησαν. Στην αρχή του πολέμου και μετά πως αποφάσισαν να μπουν στην αντίσταση.
Σε μια Ευρώπη που εκφασίζεται πιστεύω πως πρέπει να στεκόμαστε απέναντι του κάθε στιγμή, παντού και πάντα. Απέναντι στον φασισμό εννοώ και όχι απλά στον λαϊκισμό. Άλλωστε ως έννοιες είναι τελείως διαφορετικές και δεν έχουν την ίδια ισχύ σε καμία περίπτωση. Άσε που η δεύτερη είναι και κατά κάποιο τρόπο αφηρημένη ως έννοια, ενώ η πρώτη είναι πολύ συγκεκριμένη. Λυπάμαι, αλλά είναι η πρώτη φορά που διαβάζω μήνυμα Υπουργού Παιδείας για την επέτειο του ΟΧΙ και να μην αναφέρει την λέξη «φασισμός». Είτε αν γίνεται από άγνοια, είτε αν γίνεται σκόπιμα έτσι ώστε να μην ενοχληθεί συγκεκριμένο ακροατήριο δεν είναι απλά ένα λάθος. Η αντικατάσταση της λέξης φασισμός με την λέξη λαϊκισμός είναι άκρως επικίνδυνη. Γιατί η μία φορά μπορεί να είναι η αρχή του παντός και η επανάληψη φέρνει την συνήθεια και η συνήθεια την λήθη.
Ήμερα μνήμης για όσους έφυγαν και για όσους αγωνίστηκαν για το ιδανικό της ελευθερίας αλλά και για αυτό της αξιοπρέπειας είναι η 28η Οκτωβρίου. Όλοι μας πιστεύω ότι έχουμε ανθρώπους που έζησαν, πολέμησαν, αντιστάθηκαν και νίκησαν. Αναζητήστε αυτές τις ιστορίες για να κρατηθεί η μνήμη ζωντανή. Νομίζω πως είναι το σημαντικότερο αυτό.
Μπορείτε πάντα να διαφωνείτε με τα κείμενά μου, ωστόσο δεν επιτρέπονται τα προσβλητικά και τα ειρωνικά σχόλια, τα οποία και θα διαγράφονται. Π.
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε