Γυάλινος Πολίτης

Μετά από ένα καλοκαίρι καθολικής απουσίας από τις θεάσεις παραστάσεων, ξεκίνησα την νέα σεζόν παρακολουθώντας ένα αριστούργημα, την Μήδεια υπό την σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Γεωργαλά στο Μπάγκειον. Θα αναρωτηθείτε βέβαια πως σαφώς το κλασικό έργο του Ευριπίδη είναι ένα αριστούργημα, όμως επιτρέψτε μου να πω, πως δεν μιλάω για το κείμενο, αλλά για την μεταφορά του, την σκηνοθετική του προσέγγιση και τις καθηλωτικές ερμηνείες. Οι θεατρόφιλοι έχουμε γίνει μάρτυρες πολλών ανεβασμάτων των κλασικών έργων, άλλες φορές είναι ρηχές, άλλες αδιάφορες, άλλες υπερβολικές, αρκετές ωραίες, ελάχιστες όμως σπουδαίες και συγκλονιστικές. Πολλές φορές δε, πηγαίνουμε με φειδώ να τις δούμε. Έτσι πήγα και εγώ, με αρκετή φειδώ τολμώ να πω, αλλά και πολλή περιέργεια. Είχα διαβάσει βέβαια και τις διθυραμβικές κριτικές συναδέλφων μπλόκερς αλλά και έγκριτων δημοσιογράφων. Η χθεσινή Μήδεια ανήκει στην τελευταία κατηγορία που αναφέρω, στις ελάχιστες δηλαδή σπουδαίες και συγκλονιστικές παραστάσεις κατά την ταπεινή μου άποψη.

Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι «Μυσταγωγία». Αν κάποιος θα μπορούσε να βάλει ένα «λινκ» δίπλα στην λέξη μυσταγωγία πιστεύω ότι θα ήταν η συγκεκριμένη παράσταση.

Θα μου πείτε, θέλεις να πεις ότι ο χώρος προσδίδει κάτι τέτοιο; Το Ξενοδοχείον Μπάγκειον από μόνο του προσδίδει κάτι τέτοιο, αλλά δεν αρκεί…

Θέλεις η σκηνοθεσία; Ναι, είναι η αρχή του παντός! Και εδώ ο Δημήτρης Γεωργαλάς κέντησε αριστοτεχνικά από την αρχή έως το τέλος το δράμα της Μήδειας που εκτυλίσσει ο Ευριπίδης στο κείμενο του και έχει μεταφράσει ο Γιώργος Χειμωνάς με τρόπο μοναδικό, αραχνοΰφαντο, δημιουργώντας μία Μήδεια μοναδική, συγκλονιστική, έρμαια των παθών της και της μοίρας της.

Θέλεις οι ερμηνείες; Αλίμονο! Και εδώ δεν μιλάμε για ερμηνείες! Η Τζούλη Σούμα προσεγγίζει τόσο άψογα τον ρόλο που γίνεται ένα με αυτόν, ψυχή τε και σώματι! Αγγίζει την μετενσάρκωση της Μήδειας πάνω στην σκηνή. Τόσο πολύ γίνεται ένα με την τραγική ηρωίδα. Έζησα μία από τις συγκλονιστικότερες θεατρικές μου εμπειρίες ως θεατής και δεν είναι κοινοτοπία, είναι πραγματικότητα. Το οφείλω κατά πολύ στην κυρία Σούμα και την ευχαριστώ. Πέρα όμως από τον πρωταγωνιστικό ρόλο, η αρτιότητα του καλλιτεχνικού αυτού παζλ δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν ήταν μαζί της και οι υπόλοιποι εκπληκτικοί ηθοποιοί. Η Κυριακή Καραλουκά μαγευτική από το πρώτο δευτερόλεπτο γιατί ο λόγος της σε καθηλώνει από την αρχή της παράστασης, κερδίζει τον θεατή αμέσως. Ο Γιώργος Σταυριανός συγκλονιστικός, τραγικός αλλά και ευαίσθητος κυρίως στην τελευταία σκηνή, σε αντιδιαστολή με την δωρικότητα της ηρωίδας. Ο Νίκος Δερτιλής στους δύο ρόλους εξίσου εκπληκτικός, μεταμορφώθηκε με μεγάλη ευκολία από τον έναν ρόλο στον άλλο. Τέλος, ο Σταύρος Γιαννακόπουλος στην σκηνή του δούλου, ξεδιπλώνει όλο το ταλέντο του. Έχουμε πολλά να δούμε από τους τρεις αυτούς ηθοποιούς στο μέλλον.

Θέλεις τα κουστούμια και οι χορογραφίες; Σαφέστατα! Συγχαρητήρια τόσο στον Δημήτρη Ντάσιο για τα κοστούμια του όσο και στην Φαίδρα Σούτου για τις χορογραφίες και τον Πλάτωνα Ανδριτσάκη για την μουσική. Το σημείο του χορικού είναι μία από της μαγευτικότερες στιγμές της παράστασης.

Γενικά είναι μία παράσταση που το θεατρόφιλο κοινό και όχι μόνο πρέπει οπωσδήποτε να δει και που την προτείνω ανεπιφύλακτα. Ο Δημήτρης Γεωργαλάς απέδωσε την αρτιότερη Μήδεια που έχω δει και μου αποκάλυψε καινούργιες πτυχές της ηρωίδας που δεν είχα φανταστεί. Και αυτό νομίζω ότι είναι η μαγεία του θεάτρου!

Πρώτη Δημοσίευση και © Art Magazino / 8 Σεπτεμβρίου 2019