Πέντε μονόπρακτα του Ουίλλιαμς, πέντε γυναίκες, πέντε πορτραίτα, πέντε ψυχογραφήματα, πέντε παρακμιακές προσωπικότητες που ζουν στην λήθη, την «μοναξιά» και την δική τους πραγματικότητα.
Ο μεγάλος συγγραφέας συνθέτει πέντε γυναικείους ρόλους που ενώ αναφέρονται στην παρακμή της μεταπολεμικής αμερικανικής κοινωνίας στην ουσία παραμένουν επίκαιρες και σύγχρονες είτε γυναίκες της διπλανής πόρτας, είτε γυναίκες μεγαλοαστές, δεν έχει σημασία το κοινωνικό στάτους που έχουν. Ο Ουίλλιαμς μας παρουσιάζει με ποιητικά ρεαλιστικό τρόπο το τέλος του ταξιδιού της ζωής τους, εκεί που θα αφεθούν στην λήθη και την μοναξιά.
Θέλω να αναφερθώ ιδιαίτερα στην εκπληκτική σκηνοθεσία της Κερασίας Σαμαρά και να την χαρακτηρίσω με μία λέξη πως είναι απλά ποίημα. Ατμοσφαιρική και συνάμα ρεαλιστική η σκηνοθετική της ματιά, που επιτρέπει στους θεατές να δουν τι γίνεται πίσω από τις γκουίντες. Μοναδική σύλληψη ο τρόπος που ενώνει τις πέντε Μαντόνες ώστε να γίνει ένα ενιαίο θεατρικό έργο. Και ναι, ο θεατής με τον τρόπο που το παρουσιάζει η Κερασία Σαμαρά, δεν αισθάνεται κανένα κενό και ίσα ίσα του αρέσει αυτό που βλέπει να συμβαίνει στα παρασκήνια, γιατί κακά τα ψέμματα, όλοι έχουμε την περιέργεια να δούμε μέσα από την κλειδαρότρυπα. Υπέροχο και το τέχνασμα της επανάληψης, ίσως θέλει να μας δείξει ότι ουσιαστικά ζούμε την κανονικότητα και την μιζέρια μας και αυτό που κάνουμε ουσιαστικά είναι να την τελειοποιήσουμε.
Η Βέρα Κρούστα είναι εκπληκτική σε όλες τις Μαντόνες της, με συγκίνησε όμως ιδιαιτέρα η πρώτη της, ειδικά η τελευταία σκηνή. Είναι πραγματικά μαγευτική στην πρώτη ιστορία και αυτή η υπέροχη φωνή της που σε ταξιδεύει… Για άλλη μία φορά μας αποδεικνύει πόσο μεγάλη ηθοποιός είναι και ειδικά εδώ, στα πέντε μονόπρακτα που ενσαρκώνει 4 γυναίκες τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Μεταμορφώνεται σε λίγα λεπτά και αυτό θέλει μεγάλη μαεστρία. Άλλωστε είμαι μεγάλος θαυμαστής της και κάθε φορά με εκπλήσσει και με συγκινεί!
Η Κερασία Σαμαρά ως ηθοποιός είναι εξίσου υπέροχη με έμφαση στην τέταρτη Μαντόνα. Αιθέρια αλλά και ρεαλιστική η προσέγγιση της σε όλους τους ρόλους. Μαγεύτηκα όμως τόσο πολύ με την σκηνοθεσία της που νομίζω ότι είναι η ψυχή του έργου, είναι παντού και είναι εκπληκτική.
Ο Ζαχαρίας Ρόχας και ο Γιώργος Αντωνόπουλος συνοδεύουν ερμηνευτικά κάποιες από τις Μαντόνες, όμως λόγω του κειμένου που είναι ντυμένο καθαρά για τις δύο πρωταγωνίστριες δεν έχουν μεγάλες μεγάλες δυνατότητες να ελιχθούν με εξαίρεση την ερμηνεία του Ρόχα στην τέταρτη κυρίως Μαντόνα.
Ένα μεγάλο μπράβο και στα υπέροχα σκηνικά και τα κουστούμια του Κώστα Βελινόπουλου καθώς και στην υπέροχη μουσική του Τάκη Μπαρμπέρη που επιτελούν το μέγιστο σε όλο αυτό το ατμοσφαιρικό αριστούργημα!
Την προτείνω ανεπιφύλακτα!
Πρώτη Δημοσίευση και © Art Magazino / 12 Μαρτίου 2019
Γυάλινος Πολίτης 
Σχολιάστε