
Πρόκειται για την καλύτερη σκηνοθετική δουλειά του Γιώργου Λιβανού σε ένα υπέροχο και ατμοσφαιρκό έργο του Γκέοργκ Μπύχνερ σε ελεύθερη απόδοση Ροζίτας Σώκου. Επίκαιρος όσο ποτέ ο Μπύχνερ διαπραγματεύεται τα μυστικά που κρύβουμε όλοι μέσα μας στον βωμό του καθωσπρεπισμού και όταν η «τρέλλα κάποιου» τα αναδεικνύει τότε αυτόν τον κάποιον τον αντιμετωπίζουμε με μισαλλοδοξία στα πλαίσια πάντα της καλής και ενάρετης βοήθειας που απλόχερα θέλουμε να του προσφέρουμε. Ο Θίασος είναι καθόλα εξαιρετικός.
Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τη ψυχή τους στη σκηνή, σε μία σκηνή που πλημμυρίζει από ταλέντο αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη οι ερμηνείες των Ζαχαρία Ρόχα και Μιχάλη Αλικάκου είναι απλά και με μία λέξη καθηλωτικές! Είναι αυτό που πολλές φορές συνηθίζω να λέω, πως τα μικρά θέατρα πραγματικά παράγουν πολιτισμό και η τέχνη σε ταξιδεύει χωρίς περιττά λούσα και στολίδια. Τη συστήνω ανεπιφύλακτα!
Πρώτη δημοσίευση: https://artmagazinoweb.blogspot.com/2017/01/studio.html

Σχολιάστε