Γυάλινος Πολίτης

Είναι από τις λίγες παραστάσεις που βγαίνεις από το θέατρο και θέλεις να σκεφτείς, θέλεις να περπατήσεις, να σκεφτείς και να κατανοήσεις τιείδες και τι βίωσες το προηγούμενο δίωρο. Είναι επίσης η μόνη παράσταση που ώρες μετά είσαι κατακλυσμένος από συναισθήματα και σκέψεις, δεν έχεις τίποτα άλλο στο μυαλό, για την ακρίβεια έχεις κοιμηθεί ελάχιστα… Φίλοι μου όμως, αυτό είναι τέχνη, γιατί αν αυτό δεν είναι τέχνη τότε δεν υπάρχει τέχνη.

Ξημερώματα παραμονής Πρωτοχρονιάς κάθομαι να γράψω αυτές τις αράδες, να πω τι γνώμη μου, κριτική δεν κάνω ποτέ. Άλλωστε ποιος είμαι εγώ να κρίνω αριστουργήματα; Γιατί απλά το έργο του David Ian Lee είναι ένα αριστούργημα που αναδεικνύεται άψογα με την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά και τις καθηλωτικές ερμηνείες των 7 πρωταγωνιστών του Νίκου Γκέλια, του Στέλιου Καλαϊτζή, του Μάνου Κανναβού, του Παναγιώτη Μπρατάκου, του Θανάση Πατριαρχέα, του Βασίλη Τσιγκριστάρη και του Στέλιου Ψαρουδάκη.

Το έργο χαρακτηρίζεται ως αντιπολεμικό και αυστηρώς ακατάλληλο. Θα συμφωνήσω απόλυτα και με τους δύο χαρακτηρισμούς. Όσον αφορά τον πρώτο γιατί βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να εκτυλίσσεται όλη η ωμότητα του πολέμου μέσα σε ένα δωμάτιο και αυτό το κάνει απόλυτα αντιπολεμικό και όσον αφορά το δεύτερο όχι – κατά τη γνώμη μου – λόγω του γυμνού αλλά λόγω της σοκαριστικής βίας του πολέμου, που μετατρέπει νοήμονες ανθρώπους σε κανιβαλιστικά όντα που κανιβαλίζουν σάρκες, αξίες, ιδέες, αξιοπρέπειες. Πρέπει επομένως ο θεατής να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει αυτή την αλήθεια.

Με μεγάλη μαεστρία ο Lee και ο Καρατζιάς μας παρουσιάζουν πως μπορεί ο πόλεμος μέσα από την καταναγκαστική του εξουσία να στρέψει αδέλφια, συντρόφους και ομοεθνείς τον ένα ενάντιά στον άλλο. Πως μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζώα, πως ο δυνατότερος επιβάλλεται (;) στον ασθενέστερο αλλά όχι στον πονηρό και πώς καταρρίπτονται οι ηθικές αξίες μία προς μία ακόμα και στους πιο σκληραγωγημένους πνευματικά αλλά και σωματικά ανθρώπους όπως ήταν οι κομμουνιστές της πρώην ΕΣΣΔ.

Γιατί σε αυτό το δωμάτιο του καταναγκαστικού εγκλεισμού βλέπουμε μία μικρογραφία της ωμότητας και της σκληρότητας του πολέμου. Ναι αυτό ακριβώς είναι! Και ο πόλεμος δεν έχει αλλάξει. Μπορεί τα μέσα του να εκσυγχρονίστηκαν αλλά η βία του παραμένει απαράλλακτη.

Φεύγοντας έχεις ανακαλύψει και το δικό σου curing room και μία γνώση που οφείλεις να την κρατήσεις φυλακτό!Ευχαριστώ όλους τους συντελεστές για την εμπειρία και τις πολλές ώρες σκέψεων και στοχασμών που επακολούθησαν. Συγχαρητήρια!

Πρώτη δημοσίευση: https://artmagazinoweb.blogspot.com/2017/01/curing-room-david-ian-lee-vault-theatre.html